Wyobraźcie sobie, że znaleźliście się w samym środku koncertu. Bas rozchodzi się po klatce piersiowej, kilka tysięcy ludzi śpiewa ten sam refren, ktoś obok Was zamyka oczy, ktoś inny unosi ręce w kierunku sceny. Przez chwilę wszyscy jesteście częścią tego samego organizmu.
A teraz spróbujcie zamknąć to doświadczenie w kilkudziesięciu sekundach filmu.
Nie takie proste, prawda?
Moje rozmyślenia nad sztuką filmowania coraz częściej sprowadzają się do pytania, ile z otaczającej nas rzeczywistości jesteśmy w stanie przemycić przez szklane oko obiektywu. Nie mówię tu o szczegółowości obrazu, zakresie tonalnym czy głębi ostrości. Mówię o substancji znacznie trudniejszej do zarejestrowania.
O emocjach.
To chyba jeden z głównych powodów, dla których tak bardzo upodobałem sobie teledyskową formę montażu. Krótkie, znaczące ujęcia, odpowiednio zestawione ze sobą i osadzone w muzyce, pozwalają stworzyć specyficzny kalejdoskop doznań. W kilkuminutowym materiale można skumulować energię, która podczas rzeczywistego wydarzenia uwalniała się przez kilka, a czasami kilkanaście godzin.
Trochę jak trailer dobrego filmu kinowego.
Zawsze fascynowała mnie możliwość nadania pozornie banalnym wydarzeniom zupełnie innego wymiaru. Przecież nawet podczas konferencji biznesowej, gdzieś pomiędzy prezentacją wyników finansowych a przerwą na kawę, można odnaleźć całe mnóstwo filmowych smaczków. Trzeba tylko umieć je dostrzec.
Jeżeli kiedykolwiek obserwowaliście mnie podczas pracy, mogliście odnieść wrażenie, że facet ma poważny problem z usiedzeniem w jednym miejscu. Rwę po planie zdjęciowym, zmieniam perspektywy, schodzę do parteru, przeciskam się pomiędzy ludźmi i czasem generuję tyle różnych kątów widzenia, że po obejrzeniu gotowego filmu ludzie zastanawiają się, ilu właściwie operatorów było na miejscu.
A to ciągle ten sam wariat z kamerą. Hehe.
Szukam i szukam…
Spojrzeń, refleksów światła, intrygujących kompozycji, niekontrolowanych gestów, interakcji między ludźmi. Tych wszystkich drobnych elementów rzeczywistości, które w natłoku bodźców umykają naszej świadomości.
Szukam cinematic codzienności.
Co ciekawe, bardzo wiele wspólnego ma to z mentalnością, którą wykształciłem przez lata tańczenia Breakingu. Dobry B-Boy nieustannie poszukuje możliwości interpretacji muzyki. Wychwytuje akcenty, reaguje na zmiany rytmu, wykorzystuje przestrzeń i improwizuje w oparciu o to, co dzieje się wokół niego.
Z kamerą czuję się bardzo podobnie.
Nie zawsze wiem, jakie będzie moje kolejne ujęcie. Czasem to otaczająca mnie rzeczywistość podpowiada mi, w którą stronę powinienem się poruszyć.
Prawdziwa zabawa zaczyna się jednak przed komputerem.
Setki ujęć, fragmenty ludzkich historii, kolory, ruch, dźwięki. Wszystko to, jak rozsypane puzzle, musi odnaleźć swoje miejsce na osi czasu.
Montaż.
Uwielbiam ten moment, kiedy z pozornego chaosu zaczyna wyłaniać się spójna kompozycja. Kiedy muzyka nadaje obrazom nową dynamikę, a dwa zupełnie niezależne kadry, zestawione ze sobą, nabierają dodatkowego znaczenia.
Niejednokrotnie jedno półsekundowe ujęcie potrafi wnieść do filmu więcej życia niż kilkanaście sekund perfekcyjnie wykonanego najazdu kamerą.
Oczywiście sam jestem wielkim miłośnikiem technologii. Doskonale znam ten stan, kiedy zakup nowego obiektywu sprawia, że człowiek przez kilka dni najchętniej filmowałby nawet własny czajnik. Koniecznie na pełnej dziurze, w 120 klatkach i z odpowiednim kontrowym światłem.
Jednak nie chciałbym nigdy zatracić w tym wszystkim zwykłej, dziecięcej ciekawości otaczającego mnie świata.
Bowiem rzeczywistość, w której funkcjonujemy każdego dnia, wcale nie jest tak banalna, jak mogłoby nam się wydawać. Przyzwyczailiśmy się jedynie do oglądania jej z tej samej perspektywy.
Wystarczy czasem zmienić kąt widzenia.
Peace. Zys.
